Twee dieren naderen elkaar, brengen hun snuiten tegen elkaar, en lijken te kussen. We hebben het al duizend keer gezien: op het platteland, in een documentaire, zelfs bij ons huisdier. We lezen het altijd als tederheid. Een studie van biologe Sophie Lund Rasmussen van de Universiteit van Oxford, gepubliceerd in Evolution and Human Behaviour, heeft zojuist aangetoond dat we het volledig mis hadden.
Dat gebaar is een symfonie van moleculen. In tienden van een seconde wisselen dieren feromonen en chemische signalen uit die identiteit, verlangen, hiërarchie en zelfs troost overbrengen. De koningin van een kolonie naakte molratten gebruikt bijvoorbeeld neus-tegen-neus-duwtjes om te bepalen welke van haar ondergeschikten zich mogen voortplanten. Vleermuizen gebruiken het als een wachtwoord om leden van hun groep te herkennen. En Europese egels kunnen letterlijk verlamd raken door de overdaad aan chemische informatie die ze bij dat contact ontvangen. 🦔
Wat volgens Rasmussen fascinerend is, is dat wetenschappers nog steeds niet precies weten welke stoffen worden uitgewisseld. Een taal die ze al miljoenen jaren spreken, en die wij nog maar net beginnen te begrijpen.