💔 María Consuelo Córdoba is 58 jaar oud en draagt al 26 jaar de littekens van een zuuraanval die haar eigen echtgenoot haar in Bogotá in 2000 toebracht, enkel omdat ze had besloten in de stad te gaan werken. Sindsdien heeft ze 87 operaties ondergaan.
Vandaag woont ze in een gehuurde kamer en is ze afhankelijk van de liefdadigheid van anderen om de medische controles die maar niet ophouden te betalen.
Vier jaar geleden had haar EPS, Capital Salud, euthanasie al goedgekeurd. In 2017 ontmoette ze paus Franciscus en besloot ze te wachten, in de hoop dat iemand haar zou helpen voordat ze die beslissing nam.
Die hulp kwam pas deze week, toen ze al publiekelijk over haar wens om te sterven had gesproken.
Zakenman Arturo Calle hoorde haar verhaal op de radio en bood aan een woning voor haar te kopen, naast het bieden van maandelijkse steun, en riep anderen op zich bij hem aan te sluiten.
Een oprecht gebaar, zeker. Maar ook het bewijs van alles wat daarvoor ontbrak: 26 jaar zonder een eigen huis, zonder echte steun, totdat haar pijn nieuws werd. Moest het zover komen voordat iemand in actie kwam?💔