Ze leefde zonder thuis, werd gepest in de klas en er was geweld in haar gezin. Maar tijdens de busrit naar school hoorde een witgrijze vrouw van in de zestig iets wat haar jaar zou veranderen: het meisje had geen geld voor de eindexcursie. Ze stopte de bus, liep het kantoor van de decaan binnen en legde tachtig dollar op het bureau. “Laat het meisje meegaan op de reis.”
Ze was niet de enige. Haar natuurkundelerares, mevrouw Bernard, wist dat het gezin nergens kon wonen. Af en toe betaalde ze haar twintig dollar om het klaslokaal schoon te maken — zodat ze een pizza voor zichzelf kon kopen of iets bijzonders kon doen op haar verjaardag. De directeur liet haar extra eten meenemen uit de kantine, iets wat voor niemand anders was toegestaan.
Maar de persoon die de diepste indruk op haar achterliet, was Dr. Khan, haar leraar mariene biologie. Ze praatten over haaien, over walvissen — nooit over dolfijnen, die mocht hij niet — en over muziek. Dat jaar was ze van school veranderd, zorgde ze voor haar jongere broer en was haar stiefvader thuis gewelddadig. Met Kerstmis gaf Dr. Khan haar twee cadeaus: zeezoutkoekjes die zijn vrouw had gebakken, en een cd met elk liedje dat ze ooit in de klas hadden genoemd, gemixt met video’s van haar favoriete dieren. In het kaartje schreef hij: “Onthoud dat je altijd met me kunt praten.”