80 kilometer ten oosten van Mexico-Stad ligt een berg die eruitziet als een liggende vrouw die naar de hemel kijkt. Het is geen toeval of optische illusie: Iztaccíhuatl bestaat uit vijf tweelingvulkanen die samen met sneeuw en rotsen het perfecte silhouet van een menselijk lichaam vormen. De toppen worden het hoofd, de borst, de knieën en de voeten genoemd. De naam in het Nahuatl zegt alles: iztac betekent wit, cihuatl betekent vrouw. 🤍
Achter die vorm schuilt een legende die pre-Spaanse volkeren vertelden om alles te verklaren. Een prinses genaamd Iztaccíhuatl werd verliefd op een krijger, Popocatépetl. Hij trok ten strijde met de belofte terug te keren. Een jaloerse rivaal verspreidde het gerucht dat hij in de strijd was omgekomen. Ze kon het niet verdragen. Toen Popoca zegevierend terugkeerde en haar levenloos aantrof, veranderden de goden hen in vulkanen zodat ze voor altijd samen konden zijn: zij slapend en inactief, hij aan haar zijde, wakker en brandend, over haar wakend. Er wordt gezegd dat elke uitbarsting van Popocatépetl betekent dat hij haar herinnert. 🌋
Wat je misschien niet wist, is dat deze berg ook al heilig was lang voordat de Spanjaarden arriveerden. Op de top werden vaten, obsidiaan en muziekinstrumenten gevonden die werden gebruikt in rituelen voor Tláloc, de regengod. En de laatste uitbarsting was op 20 juli 1868, om tien uur ‘s ochtends. Sindsdien is de slapende vrouw niet meer ontwaakt.
Kijk er goed naar en je zult beseffen…
