Een doos eieren viel op de parkeerplaats van de supermarkt.
Het lijkt misschien niets. Maar die dag was het de druppel: wekenlang had ze vermoeidheid, problemen en stiltes opgestapeld, en het zien van die gebroken eieren op het asfalt was genoeg om ook iets in haar te breken. Ze stond daar op de rand van tranen, met het gevoel dat ze het geen dag langer kon volhouden.
Toen kwam een onbekende op haar af. Die zei niet veel. Die hurkte neer, hielp oprapen wat er nog over was, en herinnerde haar met een kalmte die ze niet had verwacht eraan dat een slecht moment geen slechte dag of een slecht leven bepaalt. Later zei ze dat dit kleine gebaar haar die middag ervan had weerhouden zichzelf kapot te maken.
Soms is een toespraak niet nodig. Het enige wat nodig is, is iemand die vijf minuten stopt precies op de plek waar iemand anders aan het instorten is.
