Dany Marquez was twee jaar oud toen een ruggenmergletsel hem voorgoed het vermogen om te lopen ontnam.
Hij groeide op in de wetenschap dat zijn benen nooit zouden meewerken. Maar niemand legde hem uit dat dit ook betekende dat hij zich niet door het leven kon bewegen.
In 2016 speelde hij basketbal in een team voor mensen met een beperking. Daar leerde hij iets dat hem later beter van pas zou komen dan welk advies ook: een rolstoel is geen kooi; het is een voertuig.
Dus toen het moment kwam om in zijn levensonderhoud te voorzien, verzon hij geen excuses. Hij nam plaats in zijn rolstoel, nam bestellingen aan via een app en begon eten bij mensen thuis te bezorgen door de straten van Mexico.
Een video liet zien hoe hij een bestelling bezorgde zoals iedere andere bezorger: gehaast, hard werkend, met de goederen stevig vastgesjord. Het verschil was de rolstoel. En juist dat verschil zorgde ervoor dat miljoenen mensen op Facebook stilstonden en nog eens naar hem keken.
Hij vroeg niet om medelijden. Hij vertelde zijn verhaal niet om mensen te ontroeren. Hij werkte gewoon, zoals iedereen die zijn rekeningen moet betalen.
Maar door dat te doen, zonder het te bedoelen, herinnerde hij een half continent eraan dat excuses bijna altijd in je hoofd zitten, niet in je benen.
