Er zijn volkeren die alleen winnaars omarmen. En er zijn volkeren zoals het Argentijnse, die toch de straat op gaan, zelfs wanneer het pijn doet, zelfs wanneer de trofee aan de andere kant van de oceaan is gebleven.
Deze maandag keerde het nationale team terug naar huis nadat het in de finale van Spanje had verloren. En wat ze aantroffen was geen stilte of verwijt: het was een menigte. Duizenden fans verzamelden zich rond Ezeiza, onder ijskoude winterregen, en wachtten urenlang om de open bus met hun vicewereldkampioenen voorbij te zien rijden.
Het onthaal had alles: een rode loper, een Grenadiersband die “Muchachos” speelde, vlaggen, fakkels, claxons. Op de landingsbaan, in letters van 150 meter op het gras geschilderd, stond één woord dat alles samenvatte: “DANK U!”. Drie dagen werk, twintig blikken verf, voor een boodschap die vanuit de lucht te lezen was.
De avond ervoor, zodra de finale was afgelopen, had een mensenzee de Obelisk al gevuld. Niet om de nederlaag te betreuren, maar om dankbaar te zijn voor de reis.
Messi en De Paul waren afwezig, omdat ze in de Verenigde Staten waren gebleven. Maar de genegenheid gold niet één naam: ze gold iedereen. Omdat ze opnieuw de absolute top hadden bereikt, omdat ze alles hadden gegeven, omdat ze een land vertegenwoordigden dat van voetbal een manier van liefhebben maakt.
Ze vielen in de laatste strijd. Maar weinig verliezende teams zijn zo warm omarmd.
Dank jullie wel, jongens. In de regen wachtte een heel land op jullie.