Anmol Rodriguez was twee maanden oud toen haar vader een bijtende stof naar haar gooide terwijl haar moeder haar borstvoeding gaf.
Haar moeder overleed aan haar verwondingen. Anmol overleefde het, maar verloor het zicht in één oog en hield littekens over waarvoor jarenlang operaties nodig zouden zijn.
Ze bracht de eerste vijf jaar van haar leven door in een ziekenhuis in Bombay. Geen enkel familielid kwam ooit terug om haar te zoeken.
Daarna ging ze naar een pleegtehuis, Shree Manav Seva Sangh. Daar keek voor het eerst niemand uitsluitend vanwege haar gezicht naar haar.
De universiteit was anders. De starende blikken, het gefluister, de afwijzing. Ze maakte haar lessen af en ging meteen naar huis, terwijl anderen het sociale leven leidden dat ook zij wilde.
Ze stopte een tijdje met haar studie. Een bijlesdocent hielp haar terugkeren, zonder medelijden en zonder angst.
Ze studeerde af en kreeg een baan als softwareontwikkelaar. Maanden later werd ze uit haar functie gezet: haar eigen collega’s voelden zich ongemakkelijk bij haar gezicht.
Dus deed ze precies het tegenovergestelde van zich verbergen.
Ze begon foto’s van zichzelf te plaatsen. Duizenden mensen reageerden en herkenden haar zelfvertrouwen. Ontwerpers en merken gingen naar haar op zoek. Ze liep over catwalks, speelde naast Shabana Azmi in de korte film Aunty Ji en sprak op een TEDx-evenement.
In 2017 richtte ze de Sahas Foundation op om andere overlevenden van zuuraanvallen te steunen.
De stof die haar gezicht verminkte, slaagde er niet in uit te wissen wie ze was.
Het dwong haar er alleen toe dat twee keer te bewijzen. 🕊️