Leżała w łóżku, chora, gdy usłyszała, jak skomlenie jej nowo narodzonego szczeniaka powoli cichnie.
Dzwoniła do mamy raz za razem, ale po drugiej stronie nikt nie odbierał. Zrobiła więc jedyną rzecz, jaka przyszła jej do głowy: chwyciła kluczyki, wsadziła małego psa do samochodu i przejechała półtora kilometra do najbliższej kliniki weterynaryjnej, choć tak naprawdę nawet nie wiedziała, jak prowadzić.
Radiowóz zatrzymał ją po drodze. Jednak gdy funkcjonariusz zobaczył jej twarz zalaną łzami i zrozumiał, dlaczego podjęła to ryzyko, nie potraktował jej jak przestępczyni: wsadził ją i jej pupila do radiowozu i zawiózł ich prosto do kliniki. Szczeniak przeżył.
Później pojechał z dziewczynką do miejsca pracy jej mamy — nie po to, by ją oskarżać, lecz by powiedzieć jej, że wychowuje odważną, pełną współczucia i inteligentną córkę — oraz że najwyższy czas, by naprawdę nauczyła ją prowadzić samochód.