Dane tam były, gromadzone przez 25 lat przez satelity projektu CERES NASA. A jednak nikt nie zauważył tego, co ujawniały, dopóki Jianhao Zhang i jego zespół z NOAA nie przeanalizowali ich innym podejściem: Ziemia ma drugą ukrytą linię podziału, niewidzialną oś geometryczną biegnącą wzdłuż południków 27° East i 153° West, dzielącą planetę na dwie półkule wschód-zachód o niemal idealnym bilansie energetycznym.
Ta oś przecina Europę, Turcję, Afrykę i Alaskę. Po każdej stronie ilość pochłanianego i odbijanego światła słonecznego jest praktycznie identyczna. Zjawisko, które badacze nazywają „potrójną symetrią”, obejmuje trzy czynniki, które układają się w zdumiewający sposób: powierzchnię lądów, radiacyjny efekt chmur oraz zasięg wolnego od lodu oceanu w obu połowach. Badanie opublikowano w czasopiśmie Nature, a sami autorzy przyznali, że nie rozumieją, jak to możliwe, że nikt wcześniej nie wykrył tej symetrii.
To, co czyni to odkrycie jeszcze bardziej niepokojącym, to jego konsekwencje na przyszłość: obecne modele klimatyczne nie odtwarzają w pełni tej symetrii, co oznacza, że w zachowaniu energetycznym planety istnieje coś fundamentalnego, czego wciąż nie obliczamy poprawnie. Jeśli ta niewidzialna linia wpływa na cyrkulację Walkera i zjawisko El Niño, jak sugeruje badanie, zrozumienie jej może zmienić sposób, w jaki przewidujemy globalny klimat. 🌍