Na ulicy na Madeira chudy chłopiec zamiatał chodnik w zniszczonych japonkach. Wyspa była mała, dom skromny, przyszłość niepewna. Nikt, kto tamtędy przechodził, nie mógł przypuszczać, że ten chłopiec skończy, spierając się z historią o to, kto był najlepszy.
Cristiano Ronaldo nie urodził się gwiazdą: sam się nią uczynił. Dzięki przerażającej obsesji zamienił każdą wadę w mięsień, a każdą drwinę w paliwo. Skakał wyżej niż ktokolwiek, biegał więcej niż wszyscy, strzelał gole na sześciu kolejnych mundialach — jako jedyny, który tego dokonał — zdobył pięć Złotych Piłek i pięć Lig Mistrzów. I dał Portugalii to, czego Portugalia nigdy nie miała: mistrzostwo Europy, Ligę Narodów, poczucie bycia gigantami.
Mały kraj stał się wielki, bo jeden z jego synów odmówił bycia przeciętnym.
Minionej nocy, w Dallas, Hiszpania pożegnała go golem w ostatniej minucie. A w wieku 41 lat chłopiec z miotłą pożegnał się z mundialami przez drzwi, które bolą go najbardziej: bez jedynego trofeum, którego mu brakowało, Pucharu Świata, tego, za którym gonił przez dwadzieścia lat i którego odmawiano mu aż do końca.
Piłka nożna bywa tak niesprawiedliwa wobec swoich królów: czasem daje im wszystko, oprócz tego, czego pragną najbardziej.
Ale niech brakujący Puchar nie przesłoni reszty. Mieliśmy szczęście żyć w erze Cristiano. Widzieliśmy na żywo człowieka, który przez dwie dekady rzucał wyzwanie granicom ciała i czasu. Tego się ani nie dziedziczy, ani nie kupuje: to się docenia.
Dziękujemy za tak wiele, Cristiano. Chłopiec z miotłą zaszedł dalej niż ktokolwiek. 
