Sophia Ridlington wiedziała, co mówią o niej ludzie: że jest fałszywa, że ukrywa się za makijażem.
Prawie nikt nie znał jednak powodu. Pod każdą warstwą podkładu kryła się łuszczyca, choroba skóry, która pozostawiała na jej ciele czerwone, łuszczące się plamy. Nauczyła się je zakrywać, zanim wychodziła do pracy jako barmanka.
Każda zmiana za barem była też ćwiczeniem w ukrywaniu: trzeba było pilnować, by nikt niczego nie zauważył ani o nic nie zapytał.
Osądy innych ludzi jednak ciążyły jej coraz bardziej. Aż pewnego dnia postanowiła, że ma dość tłumaczenia się z ukrycia. Zmyła makijaż, pokazała się taką, jaka naprawdę jest, i opowiedziała prawdę o tym, co ukrywała przez lata.
Zmieniła się reakcja osób, które na nią patrzyły. Jej gest stał się przesłaniem dla innych osób z łuszczycą: skóra nie jest kłamstwem i nikt nie powinien czuć, że musi przepraszać za to, kim jest.
