Vozinha napisał to na kilka godzin przed starciem z mistrzem świata. To nie był okrzyk mobilizacyjny: to było proroctwo.
„Na boisku będzie więcej niż 11 zawodników: będzie tam cały naród. Bo nie ma wysp. Nie ma odległości. Nie ma granic. Jesteśmy jedną flagą.”
I tak właśnie zagrał. Jakby za jego rękawicami stało pół miliona ludzi, do tego cała diaspora rozsiana po świecie, a także miliony obcych, którzy w ciągu trzech tygodni przyjęli Republikę Zielonego Przylądka jako swoją drugą ojczyznę.
W wieku 40 lat, na swoim pierwszym mundialu, bramkarz, który nauczył się bronić, oglądając filmy, bo na jego wyspie nie było trenerów bramkarzy, odebrał duszę największemu piłkarzowi wszech czasów. Raz, dwa, trzy razy powiedział nie Messiemu, idolowi, z którym marzył się zmierzyć. Przedłużył agonię mistrza do dogrywki, której nikt się nie spodziewał, i tylko rykoszet, na dziewięć minut przed końcem, mógł go pokonać.
Kiedy było po wszystkim, uniósł rękawice ku niebu i oklaskiwał swój naród, przemoczony, ze spojrzeniem człowieka, który oddał absolutnie wszystko.
Sam to powiedział: „Oby pewnego dnia dzieci chciały być jak piłkarz z Republiki Zielonego Przylądka.” Po tym mundialu, Vozinha, nie ma już potrzeby tego sobie życzyć. Miliony dzieci, w twojej ojczyźnie i wszędzie indziej, poznały twoje imię.
Miałeś rację: nie ma wysp. Dziś cały świat był Republiką Zielonego Przylądka. 
