Kate Winslet miała zaledwie dwanaście lat, gdy nauczyciel dramy spojrzał na nią i powiedział zdanie, którego nigdy nie zapomniała: „Będziesz mieć karierę, jeśli zgodzisz się na role grubych dziewczyn”.
W szkole nazywali ją grubą. Zamykali ją w schowku na przybory plastyczne. Wyśmiewali jej ciało, podczas gdy ona od dzieciństwa marzyła o aktorstwie, zainspirowana czarno-białymi zdjęciami swoich dziadków na scenie.
Nigdy nie zależało jej na głównej roli. Po prostu chciała grać. Ale prześladowanie odcisnęło na niej piętno: między 15. a 19. rokiem życia nieustannie była na diecie. W wieku 19 lat prawie nie jadła. Sama nazwała to niezdrowym okresem, którego żałuje.
Odeszła ze szkoły w wieku 16 lat. Mniej więcej w tym samym czasie dostała swoją pierwszą rolę filmową w Heavenly Creatures. Potem był Titanic. Potem The Reader. Potem Oscar, siedem nominacji, dwa Emmy, pięć BAFTA, pięć Złotych Globów.
Dekady później, promując swój reżyserski debiut, Kate przypomniała sobie słowa nauczyciela i odpowiedziała bez urazy, ze spokojem osoby, która nie musi już niczego udowadniać: „Spójrzcie na mnie teraz. To straszne, co ludzie mówią dzieciom”.
Nie zmieniła swojego ciała, by odnieść sukces. Zmieniła historię tego, co to ciało mogło osiągnąć.