Za każdym razem, gdy Deanna Dikeman żegnała się ze swoimi rodzicami w Sioux City, Iowa, wyciągała aparat. Zawsze tam byli, w drzwiach swojego domu, machając, gdy samochód odjeżdżał. Był to tak drobny, tak powtarzalny gest, że niemal pozostawał niezauważony. Niemal.
Od 1991 roku i przez 27 lat Deanna bez wyjątku fotografowała ten rytuał. Cykl — któremu nadała tytuł ‘Leaving and Waving’ — zaczął zawierać w sobie coś więcej niż tylko pożegnania: uchwycił upływ czasu w ciałach jej rodziców, psa, który się zestarzał i zniknął, jej własnego syna, który z dziecka na tylnym siedzeniu stał się kimś, kto sam chwycił za kierownicę. Całe życie, ujęte w tych samych drzwiach.
Kiedy jej matka zmarła w październiku 2017 roku, Deanna sfotografowała te drzwi ponownie. Nie było tam nikogo. Żadnej dłoni uniesionej w powietrzu, żadnego uśmiechu z garażu. Tylko pusty dom. I to właśnie ten obraz — obraz nieobecności — przypomniał jej o czymś, co wszyscy wiemy, ale o czym zapominamy: w pewnym momencie, bez ostrzeżenia, nadchodzi ostatnie pożegnanie. 💛
Zobacz zdjęcia: