Robin Williams miał ten uśmiech kogoś, kto potrafił rozświetlić całe pomieszczenie w kilka sekund. Był błyskotliwy, genialny, nieprzewidywalny — jednym z tych aktorów, którzy potrafili rozśmieszyć cię do łez, a potem złamać ci serce w poważnej scenie. Dlatego zdanie często mu przypisywane tak bardzo boli: „Najsmutniejsi ludzie próbują uszczęśliwiać innych”.
I dla milionów ludzi Robin był właśnie kimś takim. Człowiekiem, który pojawiał się na ekranie, by wywołać uśmiech. Nauczycielem, który inspirował w Dead Poets Society, ojcem gotowym na wszystko w Mrs. Doubtfire, lekarzem, który odnajdywał człowieczeństwo tam, gdzie inni widzieli chorobę, w Patch Adams, czy dorosłym, który wciąż wierzył w przygodę w Jumanji.
Ale za humorem i energią, które pokazywał światu, kryły się także zmagania, o których wiele osób nie wiedziało. Jego ostatnie lata były naznaczone objawami związanymi z chorobą neurodegeneracyjną, którą później potwierdzono jako otępienie z ciałami Lewy’ego, a także lękiem i depresją. Jego rodzina powiedziała później, że mierzył się ze zmianami fizycznymi i psychicznymi, których nawet lekarze nie byli w stanie w pełni zrozumieć w tamtym czasie.
Być może dlatego tak wiele osób wciąż czuje, że jego odejście pozostawiło po sobie szczególną pustkę. Bo nie był tylko utalentowanym aktorem. Dla wielu był kimś obecnym w ważnych momentach ich życia, towarzysząc im filmem, sceną albo wybuchem śmiechu wtedy, gdy najbardziej tego potrzebowali.
Mimo to pozostawił po sobie coś ogromnego. Dekady później jego postacie wciąż poruszają nowe pokolenia i przypominają nam, że za niektórymi z największych uśmiechów mogą kryć się także niewidzialne walki.