Zanim przyszła chwała, był chłopiec i zakurzona droga.
Mohamed Salah urodził się w Nagrig, rolniczej wiosce zagubionej w Delcie Nilu. Jako nastolatek jeździł nawet pięcioma minibusami i podróżował cztery, pięć godzin każdego dnia do Kairu, tylko po to, by trenować. I tyle samo w drodze powrotnej. Przez lata. Bez ani jednej skargi. Jakby już wtedy wiedział, że talent bez poświęcenia jest ledwie obietnicą, której prawie nikt nie dotrzymuje.
Ta droga zaprowadziła go na sam szczyt: najlepszego strzelca w historii Egiptu, mistrza Europy, króla Anfield, dumę całego kontynentu. Ale sława go nie zmieniła. Poślubił Magi, swoją miłość z dzieciństwa, zanim przyszły miliony. Dał swojej wiosce czystą wodę pitną, szkołę, szpital. A kiedyś, gdy dom jego rodziny został okradziony, wybaczył złodziejowi, dał mu pieniądze, a nawet pomógł mu znaleźć pracę. Tak wielkie jest jego serce.
Dziś Argentyna wyrzuciła go z mundialu. Walczył do ostatniej minuty przeciwko mistrzowi świata i odszedł z gorzkim poczuciem, że wynik nie oddawał całej prawdy. Boli bardziej, gdy czujesz, że dałeś z siebie wszystko, a mimo to to nie wystarczyło.
Ale są tacy ludzie, których żaden wynik nie jest w stanie umniejszyć. Piłka nożna, czasem niesprawiedliwa w swoich rozliczeniach, nie ma sposobu, by odebrać to, co Salah już zbudował: całe życie uczynione przykładem.