Serwetka nie mówi. Ale gdyby mogła, w tym tygodniu miałaby coś do opowiedzenia.
14 grudnia 2000 roku w klubie tenisowym Pompeia na Montjuïc zdenerwowany mężczyzna czekał na odpowiedź. Nazywał się Jorge Messi. Przywiózł do Barcelony swojego 13-letniego syna, przeszedł przez testy, czekał tygodniami na podpis, który nigdy nie nadchodził. Barcelona miała wątpliwości. Jorge nie miał miejsca na wątpliwości: potrzebował pewności, by nie wracać do Rosario z pustymi rękami.
Naprzeciwko niego siedział Carles Rexach, sekretarz techniczny klubu. Nie miał pod ręką kontraktu. Wziął jedyną rzecz leżącą na stole: papierową serwetkę. Napisał, że zobowiązuje się, na własną odpowiedzialność, do podpisania kontraktu z zawodnikiem Lionelem Messim Cuccittinim. Josep Maria Minguella i Horacio Gaggioli również złożyli podpisy jako świadkowie obietnicy niemającej żadnej wartości prawnej. To nie był kontrakt. To było słowo człowieka zapisane na barowej serwetce. Dla Jorgego to wystarczyło. Przechowywał tę serwetkę tak, jak przechowuje się paszport do przyszłości własnego syna. Nie wiedział, że zmięty kawałek papieru zostanie po latach sprzedany na aukcji za niemal milion dolarów. Nie wiedział też tamtego popołudnia, że trzyma w rękach pierwszy dokument największej kariery w historii piłki nożnej. Lionel rozegrał 782 mecze dla Barcelony. Strzelił 674 gole. Wygrał cztery Ligi Mistrzów. Wszystko zaczęło się tam, przy stole na Montjuïc, od ojca, który nie odpuszczał, dopóki nie miał czegoś podpisanego. Jorge Messi zmarł w piątek, 7 sierpnia, w wieku 68 lat. Gdy Rexach się o tym dowiedział, ponownie opowiedział tę samą starą historię: o tamtym popołudniu, kiedy serwetka ukoiła udrękę ojca. Serwetka wciąż tam jest, oprawiona, sprzedana, sławna. Jorgego już nie ma.
Ale za każdym razem, gdy ktoś na nią spojrzy, zobaczy także ojca, który się nie poddał.