Historia Amona i Sabine ukazuje najokrutniejszą i najbardziej rozdzierającą serce stronę ludzkiej potrzeby, gdzie zdrowie staje się towarem decydującym o życiu lub śmierci.
Na jednym krańcu planety, w najbardziej zagrożonych obszarach Kenii, młody mężczyzna o imieniu Amon patrzył w przyszłość bez żadnej nadziei. Bez pracy, bez pieniędzy na codzienne jedzenie i pod presją widoku cierpiących bliskich czuł, że wyczerpał wszelkie możliwe opcje, by ruszyć naprzód.
Na drugim krańcu, w zamożnych Niemczech, Sabine stanęła w obliczu cichego wyroku: jej nerki przestały funkcjonować. Dzień po dniu jej życie zależało od wyczerpujących sesji dializ, podczas gdy obserwowała, jak jej ciało się pogarsza, na niekończącej się medycznej liście oczekujących, która groziła tym, że zgaśnie, zanim otrzyma telefon.
Dwie rzeczywistości oddzielone tysiącami kilometrów połączyła blizna po tej samej operacji chirurgicznej.
Amon: Decyzja o sprzedaży własnego ciała
Dla Amona ta myśl nie zrodziła się z chęci kupowania luksusów, lecz z głęboko odczuwanego lęku przed ubóstwem. Gdy na jego drodze pojawił się czarny rynek organów, oferta zabrzmiała jak jedyne wyjście, by spłacić długi i postawić jedzenie na stole.
Poddanie się potajemnej operacji, w niepewnych warunkach i przy stałym ryzyku utraty życia na stole operacyjnym, wydawało się akceptowalną ceną tylko po to, by zobaczyć trochę pieniędzy w swoich rękach.
„Kiedy nie masz nic do jedzenia, przestajesz myśleć o ryzyku jutra. Myślisz tylko o przetrwaniu dzisiaj” — wspominał jakiś czas później, patrząc na bliznę, która teraz biegnie wzdłuż jego boku.
Niestety, jak dzieje się w większości przypadków takiego wyzysku, suma, która trafiła do jego kieszeni, stanowiła jedynie ułamek obiecanej kwoty, pozostawiając go z jedną nerką, przewlekłym bólem i taką samą podatnością ekonomiczną jak wcześniej.
Sabine: Dylemat między moralnością a pragnieniem życia
Po drugiej stronie skalpela była Sabine. Dla niej zwrócenie się ku międzynarodowemu rynkowi organów nie było chłodną ani korporacyjną decyzją, lecz aktem desperacji osoby, która czuła, że śmierć depcze jej po piętach.
Wyczerpana igłami, skrajnym zmęczeniem i perspektywą pozostawienia bliskich, kobieta zaakceptowała możliwość uzyskania niekonwencjonalnego przeszczepu poza tradycyjnym systemem opieki zdrowotnej.
Dla Sabine ta nerka nie była transakcją finansową: była szansą, by znów objąć rodzinę, oddychać bez bólu i mieć jutro.
