Sidny Lopes Cabral stanął naprzeciw Alexisa Mac Allistera, mistrza świata, i noga mu nie zadrżała. Minął go dryblingiem, znalazł lukę i oddał podkręcony strzał prawą nogą, który wpadł w okienko bramki Dibu Martíneza. 2-2 z Argentyną, w końcówce dogrywki w 1/8 finału. Cały stadion w Miami wstrzymał oddech.
„Kiedy podniosłem wzrok i zobaczyłem piłkę lecącą w okienko, pomyślałem: co ja właśnie zrobiłem? Nie mogłem w to uwierzyć.”
Prawie nikt nie wie, skąd wzięła się ta noga. Zaledwie trzy lata temu Sidny grał na piątym poziomie niemieckiej piłki i wieszał w oknach worki na śmieci, bo nie miał zasłon.
Stamtąd do Benfiki. Stamtąd, by strzelić najpiękniejszego gola mundialu przeciwko obrońcom tytułu.
Ale nie tylko gol uczynił go nieśmiertelnym. To było to, co zrobił później.
Przed meczem obiecał dwóm kobietom swojego życia, że jeśli strzeli gola, pobiegnie w ich stronę. Dotrzymał obietnicy. Oderwał się od kolegów z drużyny i wspiął się w kierunku trybun, by znaleźć swoją dziewczynę i matkę. Kiedy tam dotarł, jego matka, Teresa, nie mogła go zobaczyć: zemdlała z emocji dokładnie w chwili, gdy piłka wpadła do bramki.
Kilka dni później, spośród 308 goli w turnieju, świat wybrał jego jako najpiękniejszego. I otrzymał wiadomość. Była od Marcelo, jego idola, który mu pogratulował: „To była przyjemność oglądać twoją grę, jesteś bardzo dobry.”
Chłopak, który marzył o zdjęciu z Messim, został autorem najpiękniejszego gola mundialu.
Nigdy nie pozwól nikomu powiedzieć, że twoje marzenie jest zbyt wielkie.