W 2011 roku na żywo zarejestrowano początek jednego z najbardziej brutalnych ataków w historii telewizji.
Amerykańska korespondentka CBS Lara Logan przez lata budowała reputację reporterki gotowej relacjonować konflikty i wojny, z którymi niewielu dziennikarzy odważyło się zmierzyć. Relacjonowała wydarzenia z Iraku, Afganistanu i innych miejsc naznaczonych przemocą.
Ale tamta noc w Kairze miała być koszmarem na jawie.
Egipt świętował upadek Hosniego Mubaraka. Po niemal 30 latach sprawowania władzy prezydent ustąpił, a tysiące ludzi wypełniły plac Tahrir wieczorem 11 lutego 2011 roku, by świętować.
Wśród nich była Lara, która wraz ze swoim zespołem relacjonowała dla 60 Minutes ten historyczny dzień.
W atmosferze euforii coraz trudniej było kontrolować tłum. Gdy wyczerpała się bateria kamery, ekipa musiała na chwilę przerwać pracę. Wtedy Bahaa, towarzyszący im przewodnik, który rozumiał, co wykrzykują niektórzy otaczający ich mężczyźni, spojrzał na Larę i ostrzegł ją, że muszą się stamtąd wydostać.
“Później powiedzieli mi, że wołali: „Zdejmijcie z niej spodnie””.
Ale było już za późno.
Tłum liczący od 200 do 300 mężczyzn otoczył ekipę. Jej współpracownicy próbowali chronić ją w środku tłumu, dopóki Lara nie została od nich oddzielona i nie zniknęła wśród setek ludzi.
Kamera zdołała uchwycić kilka z tych ostatnich sekund. Następnie rozpoczął się atak, który miał trwać około 25 minut.
To, co nastąpiło, wydaje się niemal nierealne do opisania. Logan powiedziała później, że myślała, iż tam umrze.
Logan wspominała później, że zanim w pełni zrozumiała, co się dzieje, zaczęła czuć dłonie na całym ciele. Zdarli z niej ubranie, łamiąc nawet metalowe zapięcia stanika.
Nie wiedziałam nawet, że bili mnie drzewcami flag, kijami i czymś w tym rodzaju, bo tego nie czułam, ponieważ jedyne, o czym potrafiłam myśleć, to napaść na tle seksualnym; ich dłonie raz po raz sprawiały mi ból.
Lara została zdana na „łaskę” tych mężczyzn, którzy nie postrzegali jej jako kobiety ani człowieka, lecz jako kawałek mięsa, który mogli wykorzystać.
Larę przeciągnięto przez cały plac, aż dotarli do ogrodzenia, które zatrzymało napór tłumu. Po drugiej stronie znajdowała się grupa Egipcjanek biwakujących w tym miejscu, które na widok tego horroru szybko pobiegły w jej stronę.
Lara powiedziała, że niemal upadła obok kobiety ubranej całkowicie na czarno, której oczy szczególnie wyraźnie zapamiętała. Kobieta natychmiast ją objęła.
Pozostałe kobiety zwarły szeregi wokół Lary, aby ją chronić, podczas gdy niektórzy z jej napastników wciąż próbowali do niej dotrzeć. Dziennikarka z trudem oddychała, a niektóre z kobiet zaczęły polewać ją wodą, pozostając przy niej.
Ale nadal trzeba było ją stamtąd wydostać.
Grupa egipskich żołnierzy zdołała przedrzeć się przez tłum, używając pałek, by odpychać mężczyzn. W końcu dotarli do Lary, wyprowadzili ją i doprowadzili do jej zespołu.
Zabrali ją z powrotem do hotelu, gdzie zbadał ją lekarz. Następnego dnia wróciła do Stanów Zjednoczonych i spędziła cztery dni w szpitalu.
Była bezpieczna, jednak trauma zdążyła już głęboko zapuścić w niej korzenie.
1 maja 2011 roku, niespełna trzy miesiące po ataku, Lara przerwała milczenie na antenie telewizyjnej, gdzie z pełną szczerością opowiedziała o tym, co się wydarzyło.
Bolało tego słuchać, ale miała ku temu powód: chciała, by jej doświadczenie pomogło innym ofiarom wykorzystywania i przemocy seksualnej, a zwłaszcza innym dziennikarkom, które znalazły się w podobnych sytuacjach podczas relacjonowania wydarzeń i uważały, że mówienie o nich mogłoby zaszkodzić ich karierom.
Lara wiedziała, że to, co wydarzyło się tamtej nocy, nie było odosobnionym przypadkiem. Wiele kobiet odniosło obrażenia i z tego powodu postanowiła przerwać milczenie i opowiedzieć historię, o której wiele innych kobiet wciąż bało się mówić.
Ta sama dziennikarka, która przez lata dobrowolnie wkraczała w strefy wojen i konfliktów, odkryła tamtej nocy, że jeden z najniebezpieczniejszych momentów jej kariery nie nastąpi w samym środku bombardowania, lecz w otoczeniu tych, których wielu wciąż ma czelność nazywać ludźmi, którzy „świętowali”.