Nie ma znaczenia, ile razy widziałeś orły w filmach dokumentalnych lub na fotografiach, ponieważ nic nie przygotuje cię na moment, gdy jedno z tych stworzeń stanie tuż przed tobą, ze szponami wielkości męskiej dłoni i rozpiętością skrzydeł przekraczającą dwa metry — z taką obecnością, że rozumiesz, dlaczego starożytni czcili je jako bogów i dlaczego uważa się je za królowe przestworzy.
Kiedy po raz pierwszy widzisz z bliska orła przedniego, uświadamiasz sobie, że nie jest on pięknym zwierzęciem, lecz doskonale zaprojektowaną maszyną łowiecką, z zakrzywionym dziobem przypominającym stalowy hak, oczami przenikającymi duszę i piórami pokrywającymi muskularne, aerodynamiczne ciało — stworzeniem, którego nie trzeba się bać, ponieważ sama jego obecność już budzi szacunek.
Kiedy orzeł wpatruje się w ciebie żółtymi oczami i powoli obraca głowę, aby za tobą podążać, rozumiesz, że nie stajesz twarzą w twarz ze zwykłym ptakiem, lecz z drapieżnikiem, który od tysiącleci włada przestworzami, i przez chwilę czujesz się mały, kruchy i wdzięczny, że jego spojrzenie nie jest spojrzeniem myśliwego szukającego zdobyczy.
