Powitań, podobnie jak uścisków, nie da się kupić: trzeba na nie zasłużyć.
Gdy samolot dotknął pasa, Blue Sharks nie zastali lotniska. Zastali cały kraj uczepiony ogrodzeń, wspinający się na mury, machający flagami w słońcu.
I zastali coś jeszcze. U stóp schodów pracownik lotniska uklęknął i uniósł ręce ku niebu. Mężczyzna w żółtej kamizelce, pośrodku betonowej płyty, oddający ukłon zarezerwowany dla tych, którzy wracają z wygranej wojny.
Bo właśnie tym byli. Nie przywieźli trofeów: przywieźli coś rzadszego. Pewność, że dziesięć maleńkich wysp może spojrzeć prosto w oczy każdemu gigantowi.
Futbol powie, że odpadli. Pas startowy tego lotniska mówi coś innego: że są porażki, które wracają do domu niesione na ramionach.
Witajcie w domu, chłopcy. Morze bije brawo.