Kiedy Alyssa McDonald miała zaledwie 2 lata, uległa wypadkowi w domu, w wyniku którego doznała poważnych oparzeń twarzy. Została szybko przewieziona do szpitala i przez dwa tygodnie pozostawała w śpiączce. Jej rodzina usłyszała nawet, że prawdopodobnie nie przeżyje.
Ale Alyssa przeżyła. Oparzenia pozostawiły widoczne blizny, które miały towarzyszyć jej przez całe życie, i zmusiły ją do spędzenia dużej części dzieciństwa w szpitalach i na leczeniu.
Najtrudniejszy moment nadszedł, gdy zaczęła nawiązywać kontakty z innymi dziećmi. W szkole niektórzy koledzy z klasy reagowali okrutnie, gdy ją widzieli. „Ale obrzydliwie, spójrz na jej twarz” — mówili. Nazywali ją też „potworem”, a niektórzy nawet uciekali, gdy ją spotykali.
Przez lata musiała nauczyć się żyć ze spojrzeniami i komentarzami. Jednak z czasem zaczęła rozumieć, że próby ukrywania się nie zmienią tego, kim jest. „Nigdy nie będę pasować. Nigdy nie będę w stanie ukryć się wśród ludzi” — wspomina, że tak pomyślała, gdy miała 13 lat.
Zamiast ukrywać twarz, postanowiła uczynić z niej manifest. „Patrzysz na mnie? To pozwól, że dam ci niezłe przedstawienie” — mówi. Zaczęła też opisywać siebie jako „Picassa na nogach”, tłumacząc w ten sposób, że jej blizny nie czyniły jej ani mniej wartościową, ani mniej piękną.
Jej filozofię ostatecznie można sprowadzić do jednego zdania: „Swoje wady noszę jak diamenty”. Dla Alyssy ślady, które kiedyś wywoływały kpiny, ostatecznie stały się częścią jej tożsamości, której nie chce już ukrywać.
„Była tylko jedna doskonała osoba i ją zabili” — mówi. Jej historia, opublikowana przez Love What Matters, nie opowiada o wymazaniu blizn, lecz o nauczeniu się patrzenia na nie inaczej: jak na coś, co jest jej częścią i za co nie musi przepraszać.