บางคนต้องมีคนอยู่ด้วยตลอดเวลาถึงจะรู้สึกดี และบางคนก็มีความสุขกับความเงียบของตัวเอง ช่วงบ่ายที่ได้อยู่ลำพัง และจังหวะชีวิตในแบบของตัวเอง จิตวิทยาพบว่าคนกลุ่มหลังนี้มักมีบางอย่างที่แตกต่างในความสัมพันธ์เชิงโรแมนติกของพวกเขา: มีความซื่อสัตย์มากกว่าและมีความมั่นคงมากกว่า
คำอธิบายนี้ไม่ใช่เรื่องโรแมนติก แต่เป็นเรื่องที่ใช้ได้จริง คนที่สบายใจกับการอยู่คนเดียวเลือกคู่ของตัวเอง พวกเขาไม่ได้ใช้คู่รักเป็นเกราะป้องกันความเหงา นั่นเปลี่ยนทุกอย่าง: มีการควบคุมตนเองมากขึ้น หุนหันพลันแล่นน้อยลง ขอบเขตที่ชัดเจนขึ้น และสายสัมพันธ์ที่รู้สึกจริงใจแทนที่จะเกิดจากความจำเป็น พวกเขายังมักให้ความสำคัญกับคุณภาพมากกว่าปริมาณ สร้างความสัมพันธ์ที่มั่นคงซึ่งทนต่อกาลเวลา แทนที่จะสะสมความผูกพันแบบผิวเผิน
อย่างไรก็ตาม การมีความสุขกับความสันโดษไม่เหมือนกับการแยกตัวออกจากผู้คน กุญแจสำคัญอยู่ที่การสามารถรู้สึกดีกับตัวเองได้โดยไม่ต้องพึ่งพาอีกคนอย่างสิ้นเชิงเพื่อให้รู้สึกสมบูรณ์ ตามงานวิจัยนี้ ความเป็นอิสระทางอารมณ์อาจเป็นส่วนผสมเงียบ ๆ ที่อยู่เบื้องหลังความสัมพันธ์ที่มีสติและซื่อสัตย์มากขึ้น