เคตสังเกตเห็นมันก่อนการตรวจเลือดใด ๆ
ไม่ว่าเธอจะซักเสื้อผ้าและผ้าปูที่นอนบ่อยแค่ไหน กลิ่นประหลาดก็ไม่หายไป: คล้ายอาการเมาค้างผสมกับกลิ่นไม้เปียกและกลิ่นอบเชยจาง ๆ เธอเล่าเรื่องนี้ให้แพทย์ฟังโดยคิดว่าอาจเป็นเพียงลางสังหรณ์ และผลตรวจยืนยันว่าเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลืองชนิดนอน-ฮอดจ์กิน หลังการรักษา ทั้งมะเร็งและกลิ่นก็หายไป จนกระทั่งหลายเดือนต่อมาทั้งสองสิ่งกลับมาอีกครั้ง — คราวนี้เกิดจากมะเร็งไทรอยด์

เธอไม่ใช่คนเดียวที่อ้างว่าได้กลิ่นโรคก่อนการวินิจฉัย: คนอื่น ๆ อธิบายว่ามีกลิ่นหวาน ๆ คล้ายกลิ่นหมัก เช่น กลิ่นหัวเชื้อซาวร์โดว์ วิทยาศาสตร์ยังคงถกเถียงกันอยู่ว่าประสาทรับกลิ่นของมนุษย์สามารถตรวจจับมะเร็งได้หรือไม่ แต่ยืนยันแล้วว่าเซลล์มะเร็งปล่อยสารประกอบอินทรีย์ระเหยง่ายที่เปลี่ยนกลิ่นตัว และสุนัขที่ผ่านการฝึกสามารถระบุสารเหล่านี้ได้ด้วยความแม่นยำสูงถึง 98% เคตเชื่อว่าเธอมีจมูกเหมือนสุนัขบลัดฮาวด์ เธออาจไม่ได้คิดผิดนัก

