ในเฮลซิงกิ มีม้านั่งที่มีฉากกั้นส่วนบุคคลอยู่กลางถนน นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดด้านการออกแบบหรือสิ่งกีดขวางผู้คน แต่เป็นการตัดสินใจที่ตั้งใจเคารพพื้นที่ส่วนตัว
สำหรับชาวฟินแลนด์จำนวนมาก การนั่งโดยไม่ต้องแบ่งพื้นที่กับคนแปลกหน้าไม่ใช่ความเหงา แต่คือความสงบ คือการได้อ่าน คิด หรือเพียงแค่อยู่โดยไม่รู้สึกว่าถูกจับจ้อง ในประเทศที่ความเงียบไม่ทำให้ใครอึดอัด แม้แต่เฟอร์นิเจอร์ในเมืองก็ลงเอยด้วยการเลียนแบบวิถีการอยู่ร่วมกันอันเฉพาะตัวนั้น
สิ่งที่น่าสนใจคือ เมืองไม่ได้เลือกเพียงทางเดียว ห่างออกไปไม่กี่เมตร มีม้านั่งยาวต่อเนื่องอยู่ร่วมกัน ซึ่งเป็นแบบที่ชวนให้คุณนั่งข้างใครสักคนและพูดคุย การปฏิวัติที่แท้จริงของเฮลซิงกิไม่ใช่การเลือกระหว่างอยู่คนเดียวหรือมีเพื่อนร่วมทาง แต่คือการให้แต่ละคนตัดสินใจได้ที่ม้านั่งทุกตัว