ดอลลี พาร์ตันบันทึกเสียงเพลงหนึ่งที่ยังไม่มีใครเคยได้ฟังมาก่อน.
เธอทำเพลงนี้ขึ้นในปี 2015 เก็บเพลงนั้นไว้ในหีบที่ทำจากไม้เกาลัดซึ่งลุงแท้ๆ ของเธอเป็นคนสร้าง แล้วฝังหีบนั้นไว้ในแคปซูลกาลเวลาที่ Dollywood นอกจากนี้ เธอยังวางเครื่องเล่นเทปคาสเซ็ตต์และเครื่องเล่นซีดีไว้เคียงข้างกัน เพื่อให้ในอนาคตใครสักคนจะได้ฟังเพลงนั้นในแบบเดียวกับที่ผู้คนฟังเพลงกันในยุคของเธอ
แคปซูลจะยังไม่ถูกเปิดจนกว่าจะถึงปี 2045.
ดอลลีรู้เรื่องนี้ดี และเธอทำใจยอมรับได้ยาก “มันทำให้ฉันแทบคลั่ง”—เธอเคยพูดถึงการรอคอยนี้ไว้เช่นนั้น เธออธิบายว่าทีมงานของเธอเตือนเธอว่า เมื่อถึงตอนนั้นเธอคงไม่อยู่แล้ว—คงจะ “ตายสนิท” เธอตอบอย่างติดตลกว่าบางทีอาจไม่เป็นเช่นนั้นก็ได้ โดยบอกว่าในปี 2045 เธอจะอายุ 99 ปี และเคยเห็นคนที่มีอายุยืนกว่านั้น.
เธอกล่าวอย่างมั่นใจราวกับคนที่รู้ดีว่าตัวเองสร้างอะไรขึ้นมา ว่าเพลงนั้นดีมากจริงๆ.
เธอไม่ได้มีชีวิตอยู่จนถึง 99 เพื่อได้รู้ด้วยตัวเอง
แต่ก็มีศิลปินที่ไม่จำเป็นต้องอยู่ตรงนั้นเพื่อยังคงปรากฏตัว ดอลลีร้องเพลงมาตลอดชีวิต เพื่อให้ผู้คนได้ยินเสียงของเธอในห้วงเวลานั้น ครั้งนี้เธอร้องเพลงให้ผู้ฟังที่ยังไม่มีตัวตน ในปีที่แม้แต่ตัวเธอเองยังไม่แน่ใจว่าจะมีชีวิตไปถึง
อีกเกือบยี่สิบปีนับจากนี้ ใครบางคนจะเปิดหีบไม้เกาลัดใบนั้นและนำของข้างในออกมา พวกเขาจะเปิดฟังซีดี หรือบางทีอาจเป็นเทปคาสเซ็ตต์ และเสียงของดอลลี พาร์ตันจะดังขึ้นเป็นครั้งแรก ราวกับเป็นเสียงใหม่ ในโลกที่เมื่อถึงตอนนั้นจะขาดเธอไปนานแสนนานแล้ว
นั่นจะไม่ใช่การกลับมา แต่จะเป็นคำสัญญาที่ได้รับการเติมเต็มในที่สุด.
ดอลลีจากไปแล้ว. แต่เธอทิ้งเพลงหนึ่งไว้เบื้องหลัง รอคอยช่วงเวลาที่พอดิบพอดีเพื่อแนะนำตัวเอง. 🎶