ทุกเช้า ไม่ว่าจะอากาศหนาวหรือหิมะตก กาเบรียล ลูนา จะหยิบจักรยานออกไป รถของเขาเสียมาหลายเดือนแล้ว และเขาไม่มีเงินพอจะซ่อมมัน แต่สิ่งนั้นไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้เขายังคงปั่นจักรยาน
ลูกสาวของเขากำลังต่อสู้กับโรคมะเร็ง และเขาตัดสินใจที่จะต่อสู้เพื่อเธอด้วยวิธีเดียวที่เขารู้จัก นั่นคือการทำงาน งานสองแห่ง จักรยานหนึ่งคัน ไม่มีคำบ่น
เพื่อนร่วมงานของเขาเฝ้ามองเขามาถึงทั้งตัวเปียกโชกและเหนื่อยล้า พร้อมรอยยิ้มที่แทบจะปิดบังความหวาดกลัวไว้ไม่มิด จนกระทั่งพวกเขาตัดสินใจลงมือ พวกเขาแอบรวบรวมเงินกัน ซื้อรถมา เตรียมรถให้พร้อม แล้วเรียกเขาออกไปข้างนอก
กาเบรียลออกมาโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาเห็นโบว์ กุญแจรถ และใบหน้าที่คุ้นเคย แล้วเขาก็ร้องไห้ ไม่ใช่เพราะรถ แต่เพราะเขาไม่ได้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไป
