พวกมันไม่สวมหมวกนิรภัยหรือเสื้อเกราะกันกระสุน อุ้งเท้าของพวกมันเต็มไปด้วยบาดแผล และปอดของพวกมันก็เต็มไปด้วยฝุ่น
นี่คือเรื่องราวการทำงานของสุนัขกู้ภัยสามร้อยตัว หลังจากเข้าไปในกราวด์ซีโร่ เพนตากอน และพื้นที่ในเมืองแชงก์สวิลล์ รัฐเพนซิลเวเนีย เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2001 พวกมันเคลื่อนที่ผ่านโครงเหล็กที่บิดเบี้ยวและซากปรักหักพังที่ยังคงลุกไหม้ไปพร้อมกับผู้ดูแล โดยอาศัยประสาทรับกลิ่นที่สามารถตรวจจับสิ่งมีชีวิตใต้คอนกรีตหลายตัน ในจุดที่มนุษย์ไม่สามารถค้นหาได้อีกต่อไป
พวกมันไม่ได้เพียงค้นหาผู้รอดชีวิตเท่านั้น การมีอยู่ของพวกมันเพียงอย่างเดียวช่วยปลอบประโลมนักดับเพลิงและเจ้าหน้าที่กู้ภัยที่ไม่ได้นอนมาหลายวัน ขณะทุ่มเทอยู่กับภารกิจที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของพวกเขา ทุกวันนี้ กว่าสองทศวรรษต่อมา สุนัขเหล่านั้นยังคงเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำที่สหรัฐอเมริกาปฏิเสธที่จะปล่อยให้เลือนหายไปในความลืมเลือน
