ที่นิวเดลี ประเทศอินเดีย Chetan Kumar เพียงต้องการให้ลูกสาวของเขากลับไปเรียนหนังสือ 😔 พวกเธอใช้เวลาหลายปีขังตัวอยู่ในห้องที่ Ghaziabad ประเทศอินเดีย รายล้อมด้วยโปสเตอร์ K-pop ใช้ชื่อเกาหลีที่พวกเธอตั้งให้กันเอง ตัดขาดจากทุกสิ่งที่ไม่ใช่หน้าจอนั้น
เมื่อเขายึดโทรศัพท์ของพวกเธอในช่วงหลายวันก่อนวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2026 เขาคิดว่าตัวเองกำลังทำในสิ่งที่ถูกต้อง
Nishika อายุ 16 ปี Prachi 14 ปี Pakhi 12 ปี พวกเธอร่วมกันเขียนจดหมายยาวแปดหน้าถึงพ่อของตน “เกาหลีคือชีวิตของพวกเรา เราไม่อาจยอมทิ้งมันได้” ในจดหมายระบุไว้ “คุณไม่เคยรู้เลยว่าพวกเรารักมันมากแค่ไหน ตอนนี้คุณได้เห็นหลักฐานแล้ว”
ตอนตี 2:15 เพื่อนบ้านคนหนึ่งมองเห็นพวกเธอจากตึกฝั่งตรงข้าม คนโตนั่งอยู่บนกรอบหน้าต่าง คนรองกอดเธอไว้ คนน้องสุดพยายามเกาะพวกเธอไว้ ทั้งสามคนตกลงมาจากชั้น 9 💔
“อ่านทุกอย่างที่เขียนไว้ที่นี่ เพราะมันเป็นความจริงทั้งหมด อ่านเดี๋ยวนี้!”
“ฉันขอโทษมาก”
“ยกโทษให้หนูด้วย พ่อ”
น้องสาวคนเล็กของพวกเธอ Devu รอดชีวิต ส่วนคนอื่น ๆ ผลักเธอออกไปเพราะเธอไม่ต้องการเป็นส่วนหนึ่งของโลกของพวกเธอ เรื่องราวนี้บีบให้เราต้องตั้งคำถามว่า วัยรุ่นสามารถรู้สึกโดดเดี่ยวได้มากเพียงใดแม้อยู่ภายในบ้านของตัวเอง