Om Prakash Yadav มีอายุเพียง 11 ปีเท่านั้น
เมื่อเปลวไฟเริ่มกลืนกินรถตู้โรงเรียน สัญชาตญาณของผู้ใหญ่ทุกคนคงเป็นการวิ่งไปในทิศทางตรงกันข้าม แต่เขากลับทำตรงกันข้าม: เขาเข้าไปข้างใน ทีละคน เขาช่วยเด็กแปดคนที่ติดอยู่ท่ามกลางควันและโลหะที่กำลังลุกไหม้ออกมาได้อย่างปลอดภัย โดยไม่คิดถึงความปลอดภัยของตัวเองหรือรอให้ใครที่อายุมากกว่ามาถึง
ไม่มีการฝึกอบรมล่วงหน้าหรือระเบียบปฏิบัติให้ทำตาม มีเพียงการตัดสินใจลงมือในวินาทีพอดีที่คนอื่นๆ ชะงักงัน เรื่องราวของเขายังคงถูกเล่าต่อหลายปีหลังจากวันนั้น เพราะมันเตือนใจเราถึงบางสิ่งที่เรียบง่าย: ความกล้าหาญไม่ได้รอจนกว่าใครคนหนึ่งจะมีอายุถึงเกณฑ์จึงจะปรากฏขึ้น บางครั้ง สิ่งที่มันต้องการก็มีเพียงใครสักคนที่ยอมก้าวออกไปในขณะที่คนอื่นๆ ยังคงหยุดนิ่ง
