กล่องไข่ตกลงในลานจอดรถของซูเปอร์มาร์เก็ต
มันอาจดูเหมือนไม่ใช่เรื่องอะไร แต่วันนั้นมันคือฟางเส้นสุดท้าย: หลายสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอสะสมทั้งความเหนื่อยล้า ปัญหา และความเงียบงันไว้มากมาย และการเห็นไข่ที่แตกอยู่บนพื้นยางมะตอยก็เพียงพอที่จะทำให้บางสิ่งในใจเธอแตกสลายไปด้วย เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น น้ำตาคลอ รู้สึกราวกับว่าตัวเองจะฝืนต่อไปอีกแม้แต่วันเดียวไม่ไหว

จากนั้นคนแปลกหน้าคนหนึ่งก็เดินเข้ามา เขาไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงย่อตัวลง ช่วยเก็บสิ่งที่เหลืออยู่ และด้วยท่าทีสงบนิ่งที่เธอไม่คาดคิด เขาเตือนเธอว่า ช่วงเวลาที่เลวร้ายไม่ได้กำหนดให้วันทั้งวันเลวร้าย หรือทำให้ชีวิตทั้งชีวิตเลวร้ายตามไปด้วย ภายหลังเธอกล่าวว่าการกระทำเล็ก ๆ นี้ช่วยเธอไว้จากการทำลายตัวเองจนพังยับในบ่ายวันนั้น

บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดปลอบใจมากมาย สิ่งที่ต้องมีก็แค่ใครสักคนที่หยุดสักห้านาที ในจุดเดียวกับที่อีกคนกำลังล้มลง

