ทุกครั้งที่ Deanna Dikeman บอกลาพ่อแม่ของเธอที่ Sioux City, Iowa เธอจะหยิบกล้องขึ้นมาเสมอ พวกเขาอยู่ตรงนั้นตลอด ที่ประตูบ้าน โบกมือขณะที่รถค่อย ๆ ขับออกไป มันเป็นท่าทางเล็ก ๆ ที่เกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น เกือบจะเป็นแบบนั้น
ตั้งแต่ปี 1991 และต่อเนื่องเป็นเวลา 27 ปี Deanna ถ่ายภาพพิธีกรรมนี้ไว้โดยไม่เคยขาด ซีรีส์นี้ — ที่เธอตั้งชื่อว่า ‘Leaving and Waving’ — กลายเป็นสิ่งที่มีความหมายมากกว่าการร่ำลา: มันบันทึกการผ่านไปของเวลาไว้บนร่างกายของพ่อแม่เธอ สุนัขตัวหนึ่งที่แก่ลงและหายไป ลูกชายของเธอเองที่จากเด็กน้อยบนเบาะหลังเติบโตจนขับรถเองได้ ชีวิตทั้งชีวิตหนึ่งชีวิต ถูกใส่กรอบไว้ในประตูบานเดิม
เมื่อแม่ของเธอเสียชีวิตในเดือนตุลาคม 2017 Deanna ก็ถ่ายภาพประตูบานนั้นอีกครั้ง ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น ไม่มีมือที่ยกขึ้นโบก ไม่มีรอยยิ้มจากโรงรถ มีเพียงบ้านที่ว่างเปล่า และภาพนั้นเอง — ภาพของการขาดหาย — ที่เตือนเธอถึงบางสิ่งที่เราทุกคนรู้แต่หลงลืมไปว่า: ในช่วงเวลาหนึ่ง โดยไม่มีสัญญาณเตือน การบอกลาครั้งสุดท้ายก็มาถึง 💛
ดูภาพถ่ายเหล่านี้: