มีบทเพลงเชียร์บางบทที่เป็นมากกว่าบทเพลงเชียร์ บทนี้ ซึ่งดังก้องไปทั่วฟุตบอลโลก คือวิธีแบกรับประวัติศาสตร์โดยไม่ก้มหัวให้ใคร
อาร์เจนตินาเอาชนะอังกฤษในรอบรองชนะเลิศ และมีธงผืนหนึ่งปรากฏขึ้นบนอัฒจันทร์: “Malvinas เป็นของอาร์เจนตินา” นั่นไม่ใช่การยั่วยุให้เกิดสงคราม แต่มันคือความทรงจำ การรำลึกถึงชายหนุ่มบางคนที่ไปยังหมู่เกาะอันหนาวเหน็บและไม่เคยกลับมา เกือบทั้งหมดเพิ่งอายุยี่สิบต้น ๆ เท่านั้น อายุเท่ากับหลายคนที่วิ่งไล่ตามลูกบอลเมื่อคืนนี้
นักเตะนำธงผืนนั้นมาแสดงให้โลกเห็น
นั่นคือเหตุผลที่บทเพลงเชียร์เอ่ยชื่อ Malvinas และ Diego ในบรรทัดเดียวกัน เพราะในปี 1986 เมื่อชายร่างเล็กคนนั้นเผชิญหน้ากับอังกฤษ คนทั้งประเทศเข้าใจว่ามีความเจ็บปวดที่การเมืองไม่เคยรู้วิธีเยียวยา และลูกบอลลูกหนึ่งก็เพียงพอที่จะบรรเทามันได้ชั่วขณะ ไม่มีสงครามใดชนะในบ่ายวันนั้น แต่มีสิ่งที่เป็นมนุษย์ยิ่งกว่าชนะขึ้นมา: สิทธิที่จะยิ้มได้อีกครั้ง
สี่สิบปีต่อมา คนอีกรุ่นหนึ่งทำความสำเร็จนั้นซ้ำอีกครั้ง และ Leo ก็อยู่ตรงนั้น ในการแสดงครั้งสุดท้ายของเขา แบกรับมรดกนั้นไว้โดยไม่พูดสักคำ
เราไม่ได้เฉลิมฉลองความขัดแย้ง เราเฉลิมฉลองความทรงจำ อัตลักษณ์ และนิสัยอันดื้อดึงของประชาชนในการเปลี่ยนความเจ็บปวดให้เป็นการเฉลิมฉลอง
ปล่อยให้บทเพลงเชียร์ดังก้อง เพื่อผู้ที่อยู่ที่นี่ เพื่อผู้ที่ไม่เคยกลับมา เพื่อครั้งสุดท้ายของ Leo