มีเพลงที่เป็นเพียงแค่เพลง และมีเพลงอื่นที่เป็นทั้งประเทศอัดแน่นอยู่ในสามท่อน
เพลงนี้กลายเป็นเพลงชาติของอาร์เจนตินาในฟุตบอลโลก นักเตะร้องมัน ฝูงชนตะโกนมัน แฟน ๆ กระซิบมันอยู่อีกฟากหนึ่งของโลก เพราะมันไม่ใช่เรื่องฟุตบอล แต่มันคือเรื่องของความทรงจำ
เพื่อ Malvinas เพื่อผู้ที่ไม่ได้อยู่ที่นี่อีกต่อไป เพื่อ Diego ผู้ทุ่มเททุกอย่างและจากไปเร็วเกินไป และเพื่อครั้งสุดท้ายของ Leo กัปตันผู้ขี้อายที่ยังมีศึกหนึ่งค้างคาอยู่ก่อนจะแขวนสตั๊ด
ตอนนี้อังกฤษปรากฏตัวขึ้น และโชคชะตาซึ่งบางครั้งเขียนด้วยความประชดประชัน ก็พาพวกเขามาพบกันอีกครั้ง เหมือนในปี 86 เมื่อ Maradona ทำให้บ่ายวันหนึ่งกลายเป็นนิรันดร์ สี่สิบปีต่อมา หมายเลขสิบอีกคนฝันที่จะทำซ้ำความสำเร็จนั้น
มันจะไม่ใช่การแก้แค้น มันจะเป็นฟุตบอล ซึ่งเป็นวิธีที่สูงส่งที่สุดในการสะสางเรื่องเก่า ๆ