มีสถานที่แห่งหนึ่งบนโลกที่ปีละครั้ง ไม่มีใครมองสุนัขด้วยสายตาดูแคลน ไม่ว่าจะเป็นสุนัขจรจัด ตัวที่นอนอยู่ใต้แผงขายของในตลาด หรือตัวที่ลาดตระเวนตามท้องถนนในเครื่องแบบ ในวันนั้น พวกมันล้วนเท่าเทียมกัน พวกมันล้วนได้รับเกียรติ 🐕✨
ที่นั่นคือเนปาล และวันนั้นมีชื่อว่า: Kukur Tihar หรือ “วันแห่งสุนัข” เป็นส่วนหนึ่งของเทศกาล Tihar ซึ่งเป็นเทศกาลสำคัญอันดับสองของประเทศ มีระยะเวลา 5 วัน โดยแต่ละวันอุทิศให้แก่สิ่งมีชีวิตที่แตกต่างกัน แต่วันที่สอง… วันที่สองมีไว้สำหรับพวกมันเท่านั้น
ตั้งแต่เช้าตรู่ ท้องถนนก็เต็มไปด้วยพิธีกรรมราวกับหลุดออกมาจากตำนาน: พวงมาลัยดอกดาวเรืองสีส้มคล้องรอบคอของพวกมัน แต้มติกาสีแดงบนหน้าผากเป็นตราแห่งพร และอาหารพิเศษที่ป้อนด้วยมือ ราวกับกำลังขอบคุณเพื่อนเก่า 🌼🔴
เพราะสำหรับชาวเนปาล สุนัขไม่ใช่แค่สัตว์เลี้ยงคู่ใจ มันคือผู้ส่งสาร ผู้พิทักษ์ เชื่อกันว่าพวกมันจะร่วมเดินทางไปกับวิญญาณสู่สิ่งที่ไม่รู้จัก และความซื่อสัตย์ของพวกมันบริสุทธิ์จนเกือบจะเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ความเชื่อนี้มีมาอย่างยาวนาน ถึงขั้นปรากฏในคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์โบราณ ซึ่งสุนัขเป็นเพียงผู้เดียวที่ยังคงซื่อสัตย์ต่อกษัตริย์จนถึงวาระสุดท้ายของการเดินทางสู่สวรรค์ของพระองค์ แม้แต่พระองค์เองก็ไม่อาจเข้าไปได้หากไม่มีสุนัขของพระองค์ นั่นคือความศักดิ์สิทธิ์ของสายสัมพันธ์นี้ 🐾💫
และสิ่งที่งดงามที่สุดคือ: ในวันนั้น แม้แต่ผู้ที่ถูกทอดทิ้งที่สุดก็ไม่ถูกละเลย อาสาสมัครและเพื่อนบ้านเดินไปตามถนนเพื่อมองหาสุนัขไร้บ้าน เพื่อนำพวงมาลัยไปคล้องให้ ให้อาหาร และสบตาพวกมัน ราวกับว่าเพียงชั่วขณะหนึ่ง พวกมันคือผู้เป็นตัวเอกของจักรวาล แม้แต่สุนัขตำรวจ สุนัขกู้ภัย ผู้ที่เสี่ยงชีวิตเพื่อผู้อื่น ก็ได้รับการยกย่องเป็นพิเศษท่ามกลางเครื่องแบบและดอกไม้ 🌸🐕🦺
นี่ไม่ใช่นิทาน ไม่ใช่เพียงภาพโปสการ์ดสวยงาม แต่มันคือคนทั้งชาติที่หยุดพัก แม้เพียงหนึ่งวัน เพื่อระลึกว่ามีเพื่อนร่วมทางที่ไม่ได้พิชิตใจด้วยคำพูด แต่ด้วยการอยู่เคียงข้างอย่างสม่ำเสมอ ว่ามีความรักชนิดหนึ่งที่ไม่ขอสิ่งใดตอบแทน และบางทีด้วยเหตุนี้เอง จึงให้ความรู้สึกใกล้เคียงกับปาฏิหาริย์เหลือเกิน 🙏💛
เพราะบางครั้งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ลงมาจากสวรรค์ท่ามกลางสายฟ้า บางครั้งมันมาถึงด้วยสี่ขา กระดิกหาง และรออย่างอดทนให้ใครสักคนมองมันด้วยความเคารพแบบเดียวกับที่มันมองเราอยู่แล้ว