ไตรไซเคิลวิ่งไม่เหมือนตัวอื่น ๆ
เขาขาขาดไปข้างหนึ่ง แต่สิ่งนั้นไม่เคยหยุดเขาได้ในสถานพักพิงที่เขาอาศัยอยู่ท่ามกลางสัตว์กู้ภัยตัวอื่น ๆ ที่นั่น เขาพบสิ่งที่สุนัขสี่ขาหลายตัวไม่เคยมี นั่นคือฝูงของตัวเอง เพื่อนที่เขาจดจำได้ ดมกลิ่นได้ และเฝ้ารอทุกวัน
นั่นคือเหตุผลที่เมื่อหนึ่งในพวกมันตาย ไตรไซเคิลจึงไม่ทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาจะอยู่นิ่ง ๆ เข้าไปใกล้สถานที่ที่เพื่อนของเขาเคยอยู่ และร้องไห้ ผู้ดูแลสถานพักพิงบอกว่าความเศร้าของเขามองเห็นได้ชัดเจนไม่ต่างจากคนที่กำลังบอกลาคนที่รัก ไม่มีการฝึกใดสอนเขาเรื่องนั้นได้ มันคือความซื่อสัตย์ตามสัญชาตญาณล้วน ๆ เป็นหลักฐานว่าความโศกเศร้าก็มีอยู่ในผู้ที่เราคาดไม่ถึงที่สุดเช่นกัน
