Hindi naglakad si Andrea Bocelli noong pagkakataong iyon. Sumulong siya nang nakaluhod.
Noong Mayo 2018 iyon, sa Basilica of Our Lady of the Rosary, sa Fátima, Portugal. Dumating ang tenor na Italyano kasama ang kanyang asawa para sa sentenaryo ng mga pagpapakita ni Birheng Maria at, bago umakyat sa entablado upang umawit, huminto siya sa maliit na kapilya ng mga pagpapakita. Doon, nakaluhod, tinahak niya nang tahimik ang isang buong ikot sa lugar, sa isang kilos ng pagpipitagan na tanging ang mga taong may napakalalim na dinadala sa kanilang kalooban ang makagagawa.
Kalaunan, siya mismo ang nagpaliwanag nito sa social media: sinabi niyang ang bawat ina ay kumakatawan kay Maria, na ang bawat sinapupunang nagbibigay-buhay ay muling inilalapit sa atin si Maria. Sinabi niyang sa mga lugar na gaya ng dambanang iyon, napupuno ng kanyang presensya ang hangin, kaya bawat paghinga ay nagiging panalangin. Hindi pari o teologo ang nagsabi nito. Isang ama, isang asawa, isang lalaking umaawit para sa buong mundo ang nagsabi nito—at noong hapong iyon, sa Portugal, nais lamang niyang lumuhod.
