11 taong gulang si Luta Cruz nang unang tumubo ang buhok sa may sentido niya.
Babaeng may lahing Aprikano siya sa Chile, at bigla na lamang nagkaroon din siya ng buhok sa mukha. Sa kagustuhang protektahan siya, nag-ipon ang kanyang ina para sa permanenteng pagtanggal ng buhok: anim na buwan ng maliliit na karayom na sinusunog ang bawat ugat ng buhok. Namaga at namula ang mukha niya, at nagkaroon ito ng pantal dahil sa reaksiyong alerhiya, pero patuloy pa ring tumubo ang mga buhok. Nang 13 taong gulang siya, na-diagnose siya ng isang gynecologist na may polycystic ovaries at niresetahan ng mga birth control pill na iinumin niya habambuhay. Ininom niya ang mga ito sa loob ng sampung taon. Hindi nagbago ang mga buhok.
Nang 25 taong gulang na siya, natuklasan ng isang endocrinologist na hindi pala tama ang naging diagnosis: wala siyang polycystic ovaries, malusog siya, at uminom siya ng mga gamot na hindi naman niya kailangan.
Sa loob ng maraming taon, iniwasan niyang magpahawak sa mukha dahil natatakot siyang maramdaman ng kanyang kapareha ang mga buhok. Pagkatapos ay dumating ang pandemya, itinigil niya ang pagtanggal sa mga ito, at sa loob ng isang linggo ay unang beses niyang nakita ang buo niyang balbas. Nag-record siya ng video habang takot na takot, at nakatanggap ng kung anu-anong reaksiyon: mga insulto, mga tanong tungkol sa kasarian niya, pero may suporta rin. Ngayon, ganito niya ito inilalarawan: “Hindi mahalaga kung tawagin ka nilang pangit. Ang pinakamahirap ay sabihan kang lalaki”.
