May isang tanong na hindi maalis sa isip ni Charlie Beswick.
Isa siyang ina at tagapag-alaga ng anak niyang may kapansanan, at bawat araw na ginugugol niya sa pag-aalaga rito ay may kaakibat na iisang tanong: ano ang mangyayari rito kapag namatay siya? Hindi siya tumutukoy sa isang malayong hinaharap o abstraktong ideya. Ang tinutukoy niya ay ang bakanteng upuan sa bahay, ang mga nakagawiang gawain na walang ibang nakaaalam, at isang buong buhay na sa ngayon ay nakasalalay sa kanyang mga kamay.
Iyan ang tanong na pinagmulan ng pamagat ng artikulo ng BBC, at siyang bumabalot sa kuwento ni Charlie. Sumasalamin ang kanyang kalagayan sa libu-libong pamilyang nag-aalaga ng anak na may kapansanan na, kapag tumitingin sa hinaharap, ay hindi nag-iisip kung ano ang magiging buhay nila sa katandaan, kundi kung sino ang mananatili sa tabi ng kanilang anak kapag wala na sila.
Ano ang sasabihin mo sa isang inang itinatanong sa sarili ang tanong na ito gabi-gabi?