Bawat gabi, sa pagitan ng 7 at 8, bago magsimula ang teleserye, lumuluhod sina Emma at Gabriela.
May kabisado silang iskrip: humihingi ng tawad sa kanilang mga pagkakamali, sa hindi pagiging komportable sa sarili nilang mga katawan, sa pag-iral nila sa ganoong paraan.
Halos araw-araw nila itong inuulit sa loob ng isa o dalawang taon, kumbinsidong kung sapat silang mananalangin, maririnig sila ng Diyos at gagawin silang mga babae. Samantala, sa labas ng kanilang silid, pinagdaanan nila sa paaralan at sa lansangan ang pang-aapi, pangha-harass, at karahasan dahil hindi sila umaangkop.
Sinabi ni Gabriela na isang araw ay tinanong niya ang sarili ng isang simpleng tanong: bakit kailangan niyang makaramdam ng pagkakasala kung ang ibang tao sa mundo ay hindi nakokonsensiya sa pagiging kung sino sila? Binago ng tanong na iyon ang lahat.
Ngayong nag-transition na, sinasabi ng kapwa babaeng Colombian ang isang bagay na bihirang marinig nang ganito kapayapa: wala silang pinagsisisihan.