5 taong gulang si Elena Desserich nang bigyan ng mga doktor ang kanyang mga magulang ng isang bilang: 135 araw na lang ang itatagal niya.
Nabuhay siya nang 121 araw pa lampas sa inaasahan. At sinulit niya ang mga araw na iyon sa sarili niyang paraan. Habang nilalabanan ang isa sa pinakamalulubhang kanser sa utak na tumatama sa mga bata, nagsimula siyang magtago ng mga sulat at guhit sa iba’t ibang bahagi ng kanilang tahanan sa Cincinnati, Ohio—sa mga estante ng libro, lalagyan ng CD, at mga drawer ng medyas. Natagpuan ng kanyang ama na si Keith ang una sa mga ito sa pagitan ng ilang libro, pero hindi niya ito gaanong pinag-isipan. Pagkatapos, 20 hanggang 30 pa ang natagpuan.
May isa sa loob ng isang bag ng mga damit na itinabi para sa taglamig: “Mahal ko kayo, Nanay at Tatay”. Nakatanggap ang kanyang mga lolo’t lola ng makukulay at iginuhit-kamay na mga larawan. At nakakita ang isang tiya niya ng sulat para sa Chihuahua na labis na minahal ni Elena.
Namatay si Elena noong 2007. Pagkalipas ng dalawang taon, pinagsama-sama ng kanyang mga magulang ang mga talaarawang isinulat nila at ang mga sulat ng batang babae sa aklat na “Notes Left Behind”, na orihinal na nilayon lamang upang matulungan ang nakababatang kapatid niyang si Grace, na 4 na taong gulang noong nagkasakit si Elena, na mapanatili ang kanyang mga alaala.