Hindi dapat lilipad si Betty nang umagang iyon.
Tinanggap niya ang dagdag na duty para makaipon para sa paglalakbay nila ng kanyang kapatid na babae sa Hawaii, kaya sa halip na dati niyang upuan sa first class, naupo siya sa economy class ng Flight 11 ng American Airlines. Dalawampung minuto matapos lumipad, hindi na tumutugon ang cockpit. Kinuha ni Betty ang telepono at, sa kahinahunan na ikinagugulat pa rin ng sinumang nakakarinig sa recording, nagsimula niyang ilarawan ang lahat: dalawang babaeng kasamahan sa trabaho ang sinaksak, inilipat ang mga pasahero sa likuran, ang mga numero ng upuan ng mga hijacker. Sa loob ng 23 minuto, hindi niya ibinaba ang telepono.
Nakarating sa mga nasa lupa ang impormasyong iyon sa tamang oras para maunawaan ng mga awtoridad ang laki ng nangyayari. Alas-8:44, naputol ang komunikasyon. Pagkalipas ng dalawang minuto, bumagsak ang eroplano sa North Tower ng World Trade Center. Sa huling recording, paulit-ulit na binibigkas ng kanyang tinig ang tanong na walang sumagot nang araw na iyon: “Nandiyan ba kayo?” Dalawampu’t limang taon ang lumipas, sa Chinatown, San Francisco, kung saan siya lumaki at kung saan mayroon na ngayong community center na ipinangalan sa kanya, sa wakas ay sinagot siya ng kanyang kapatid na si Harry: oo, Betty, narito pa rin kami.
