Malapit sa istasyon ng Mo Chit sa Bangkok, isang lalaking walang tirahan ang araw-araw na nakaupo roon na may dalang supot ng mga kalamansi.
Tinatawag nila siyang Loong Dum. Hindi niya binili ang mga kalamansing iyon; ibinigay iyon sa kanya ng isang estranghero. Ipinagbibili lamang niya ang mga ito, barya-barya, sa lansangan.
Isang karatula ang nagpapaliwanag kung saan napupunta ang pera: sa pagkain ng mga pusang ligaw na gumagala sa lugar.
Isang araw, nakita siya ng isang dalagang nagngangalang Warunya Wattanasupachoke sa isang tulay para sa mga naglalakad. Huminto siya, nagtanong, at nakarinig ng isang bagay na hindi niya makalimutan: mas nanaisin ng lalaki na magutom kaysa hayaang walang makain ang isang pusa.
Wala siyang tahanan. Walang katiyakan sa susunod na araw.
Ang mayroon siya ay isang bagay na maibibigay.
