Walang nag-organisa sa kanila. Walang nagbayad sa kanila. Ngunit nang libu-libong migrante ang tumawid sa hangganan mula Morocco at naiwan nang walang masisilungan o pagkain sa mga lansangan ng Ceuta, Spain, hindi naghintay ang mga residente ng tagubilin mula kaninuman.
Inilabas nila ang anumang mayroon sila sa bahay. De-boteng tubig, tinapay, prutas, anumang kaya nilang maibigay. Isinakay nila ang lahat sa sarili nilang mga sasakyan at lumabas upang hanapin ang mga natutulog sa labas, habang ang sentro ng pagtanggap ng lungsod ay napuno na at hindi na makasabay sa napakaraming taong dumarating nang sabay-sabay.
Hindi na kailangan ng mga karatula o kampanya. Isang kapitbahay lamang, isang supot ng pagkain, at ang pasyang huwag magbulag-bulagan. Sa gitna ng kaguluhan, iyon ang tagpong paulit-ulit na nasaksihan sa bawat kalsada. Mga karaniwang tao, na sa sarili nilang mga kamay ay tinutugunan ang hindi pa nagagawang tugunan ng mga institusyon.