Sa mga eskinita ng Japan, may maliliit na bahay na halos walang nakakapansin. Gawa ang mga ito sa kahoy, hindi tinatablan ng tubig, at tamang-tama ang laki para makakulubot sa loob ang isang pusa. Hindi ito itinayo ng gobyerno o ng anumang opisyal na organisasyon — ang mga kapitbahay mismo ang gumawa ng mga ito, kusang-loob, upang may masilungan ang mga pusang gala at pangkomunidad kapag dumating ang lamig o nagsimulang umulan.
Bahagi ang gawaing ito ng isang kultura ng sama-samang pag-aaruga sa mga hayop sa lungsod na malalim ang ugat sa ilang lungsod sa Japan. Nag-oorganisa ang mga komunidad upang ilagay ang mga silungang ito sa mga estratehikong lugar, tinitiyak na hindi pinapasok ng tubig at sapat ang init ng mga ito upang maprotektahan ang mga pusa sa pinakamalulupit na gabi ng taglamig.
Maliit man itong kilos sa sukat, napakalaki naman ng ipinahihiwatig nito tungkol sa mga gumagawa nito: na walang nilalang na kasama nilang nakikibahagi sa kanilang kalye ang nararapat iwang walang bubong. 🐱