Labintatlong taon silang magkasama, at isang araw ay wala na siyang halaga.
Isinuko siya ng kanyang pamilya sa Lancaster Animal Care Center shelter sa Los Angeles, na may iisang dahilan lamang: siya ay “masyado na siyang matanda”. Choco ang pangalan niya noon.
Walang nagpaliwanag ng anuman sa kanya. Basta na lamang siyang iniwan doon, litong-lito, napapalibutan ng mga boses na hindi niya kilala, habang inililipat siya ng mga staff sa silid medikal—ang pinakatahimik na sulok ng shelter, ngunit siya ring pinakanalilimutan, kung saan halos walang aso ang nakakahanap ng tahanan.
Hanggang sa huminto si Rita Earl Blackwell, isang photographer at rescuer, sa harap ng kanyang kulungan. May kung ano sa kanyang mga mata na nagpatigil sa kanya. Kinuhanan niya ito ng mga larawan, nag-record siya ng mga video ng buntot nitong hindi tumitigil sa pagkawag, at ipinost ang mga ito sa social media nang hindi iniisip kung ano ang susunod na mangyayari.
Pagkalipas ng ilang araw, inilabas siya roon ni Hillary Rosen, mula sa A Purposeful Rescue. Dinala niya ito sa beterinaryo, naoperahan ito, at nabigyan ng foster home na may bagong pangalan: Toast. Makalipas ang dalawang buwan, may pumili sa kanya upang manatili nang tuluyan.
Ngayon, hindi na naghihintay si Toast sa isang kulungan. Sa edad na 13, natutunan niyang maaari ring dumating nang huli ang pagmamahal.