Nanganak si Roseline sa isang palayan, malayo sa anumang ospital, matapos ang napakahabang panganganak na halos ikinamatay ng kanyang anak, ayon sa kanya.
Nang sa wakas ay maisilang ang sanggol, sinubukan ng mga komadrona na itago siya sa kanyang ina. Ang ayaw nilang makita niya ay ang biyak na labi ng sanggol, isang kondisyong hindi pa kailanman nakita o narinig sa kanilang nayon sa Madagascar. Kinalong siya ni Roseline, hinalikan, at nagsimulang umiyak.
Si Armane, ang bunso sa walong magkakapatid, ay lumaki sa gitna ng mga mapanghusgang tingin. Sinabi ni Roseline na inakala ng komunidad na isinumpa siya at may mga taong nagsabi pa ngang hindi siya tao. Walang doktor sa lugar na makapagsasagawa ng operasyon sa kanya. Araw at gabi silang nagdasal ng kanyang asawa para sa operasyon.
Dumating ang sagot matapos ang ikatlong kaarawan niya, nang dumaong ang barkong-ospital na Africa Mercy sa Toamasina. Naglakbay nang apat na araw ang kapatid niyang si Lea kasama siya papunta sa barko, at sumailalim si Armane sa libreng operasyon. Ganito ito ibinuod ng nars na si Mollie Felder: “Isang oras lang ang itinatagal ng operasyong ito, pero binabago nito ang lahat”.
Pagkatapos ng operasyon, sinabi ni Roseline: “Palaging mamahalin ang anak ko”.
