Paulit-ulit na isinulat ni Jane Rose, 7, ang pangalan niya sa kaniyang kuwaderno. Hindi niya iyon ginagawa para sa takdang-aralin: ginagawa niya iyon dahil sa komunidad niya sa Cebu, Pilipinas, halos walang tumatawag sa kaniya sa pangalang iyon. Dahil sa biyak niyang labi, kilala lang siya ng mga bata bilang “bungi”, isang mapanlait na salitang sumusunod sa kaniya saanman siya magpunta.
Gayunpaman, hindi siya kailanman lumiban sa paaralan. Pangarap niyang maging guro at nakatira siya kasama ng pamilya niya sa isang bahay na yari sa kawayan na walang kuryente o umaagos na tubig; nakikigamit sila ng balon kasama ng buong kapitbahayan. Namumulot ng basura ang tatay niyang si Eutigio at hindi niya kayang tustusan ang operasyon. Dalawang beses siyang nag-apply para rito nang libre, at parehong beses siyang tinanggihan dahil sa mga problema sa kalusugan ng bata. “Ang pinakamalaki kong kinatatakutan ay lumaki siyang makararanas ng pambubully sa buong buhay niya”, pag-amin niya.
Sa ikatlong pagkakataon, sa tulong ng Operation Smile Philippines, nakapasa si Jane Rose sa lahat ng pagsusuri. Tumagal lang ng 45 minuto ang operasyon. Kinabukasan, pinagmasdan niya sa salamin ang bago niyang ngiti, at hindi niya maalis ang tingin dito. Ngayon, namumukod-tangi siya sa klase, nanalo na siya ng medalya dahil masipag siyang mag-aral, lumahok na sa paligsahan ng paaralan, at nagkaroon ng maraming kaibigan. Ang mga batang dating nanunukso sa kaniya ay tinatawag na siya ngayon sa pangalan niya. “Hindi na ako “bungi”; maganda ako”, sabi niya.
